In mijn workshop over kritische vragenlijsten als kritische zelftoets (filosofische consulenten) waren zes deelnemers, waarbij een paar ouwe rotten (sorry guys) in het vak. Ik had gekozen voor een pittige casus in confrontatie met de vragenlijsten. Er ontstond daarbij nogal wat discussie over de casus, waardoor het werken met de vragen misschien niet helemaal uit de verf kwam.

Toch hebben we samen heel wat aandachtspunten doorgenomen: hoe moeten die vragen eruit zien, hoe voorkomen we dat we onze eigen norm in de vraag binnensmokkelen, wat is de meest objectieve manier om te ondervragen, wanneer is het goede moment om te ondervragen, wie kan best de antwoorden verwerken enz.

Over vragenlijsten als geschikt instrument was weinig discussie, wel over de manier waarop. Er kwam een positieve reactie op het feit dat ik twee lijsten had gemaakt: één met vragen voor de klant en één met vragen voor de consulent. De boodschap, dat juist de combinatie van die twee duidelijkheid moet geven over kwaliteit en meesterschap, was dus overgekomen.

Ik had in deze workshop niet de pretentie om een perfect instrument te presenteren, wel om te werken met "tastbaar en bespreekbaar" materiaal i.v.m. het thema kwaliteit. Met als doel weg te geraken uit de zone van vaagheid en wolligheid, die vaak het betoog over onze praktijk kleurt. Om te zoeken naar de gemeenschappelijkheid doorheen verschillen. Dat was de inzet van mijn bijdrage aan deze conferentie. Ik hoop dat de deelnemers dat ook zo ervaren hebben. Ik dank hen in elk geval voor hun zeer gewaardeerde inbreng.

De bedoeling is dat er nu een vervolg komt, liefst binnen de VFP, bijvoorbeeld in de vorm van een werkgroep die zich buigt over het ontwikkelen van een optimaal instrument voor bevraging en toetsing voor filosofische consulten.
Wie?