In deze workshop hebben we met een groep van zes deelnemers besproken hoe we de mate van kwaliteit zouden kunnen vaststellen waaraan goed filosofie-onderwijs moet voldoen. We hebben dit gedaan aan de hand van een bepaald model. Hierbij zijn we nagegaan welke succesbepalende factoren, gezien vanuit het perspectief van de leerling een belangrijke rol spelen. We vroegen ons af aan welke leraar wij zelf goede herinneringen hadden en wat deze persoon kenmerkte. Wat zegt ons dit over onze beleving van 'onderwijs' en 'leren'? En wat vonden wij daarin 'kwaliteit'?

Dit (zelf) onderzoek leverde de volgende kritische succesfactoren op: communicatievaardig, niet ego-gericht, inhoudsdeskundig, (groeps)proces-deskundig en vooral enthousiasme en liefde voor het vak uitstralend. Vervolgens bespraken we of er een verschil is tussen deze factoren en de kwalitatieve eisen die aan de docent filosofie worden gesteld. In ieder geval moet de docent filosofie leerlingen 'zelf leren filosoferen' en moet hij ook vanuit zijn inhoudsdeskundigheid de geschiedenis van de filosofie doceren. Een inspirerende persoonlijkheid die autoriteit uitstraalt en overtuigend overkomt lijken hiervoor basisvoorwaarden. We raken hier aan het concept van 'meesterschap'.

Tenslotte hebben we gesproken over het verschil in output en outcome als het gaat om het meten van kwaliteit. Producten in de zin van te toetsen resultaten zijn te meten, maar daarmee heb je niet de kern te pakken van het filosofie-onderwijs. De kwaliteit zou zich vooral moeten manifesteren in de effecten van het filosofieonderwijs, in leerlingen die een onderzoekende en onafhankelijke attitude hebben ontwikkeld en geoefend hebben in zelf denken. Helaas was de tijd te kort, de thematiek zou zeker een vervolg verdienen.